Regulacja prędkości jest zazwyczaj realizowana przez przetwornicę częstotliwości, a serwosilnik służy do kontroli prędkości. Jest on powszechnie stosowany do szybkiego przyspieszenia lub spowolnienia lub precyzyjnej kontroli prędkości, ponieważ w porównaniu do przetwornicy częstotliwości, serwosilnik może osiągnąć kilka tysięcy obrotów w ciągu kilku milimetrów. Ponieważ serwa są zamknięte pętla, prędkość jest bardzo stabilna. Kontrola momentu obrotowego steruje głównie momentem wyjściowym serwosilnika, również ze względu na szybką reakcję serwosilnika. Za pomocą powyższych dwóch rodzajów sterowania, serwonapęd można uznać za przetwornicę częstotliwości i jest ogólnie kontrolowany przez analogowy.
Głównym zastosowaniem serwosilnika jest sterowanie pozycjonowania. Sterowanie położeniem ma dwie fizyczne ilości, które muszą być kontrolowane, a mianowicie prędkość i położenie. Aby być precyzyjnym, należy kontrolować, jak szybko silnik serwobiega i gdzie zatrzymuje się dokładnie.
Serwonapęd steruje odległością i prędkością serwosilnika przez częstotliwość i liczbę odbieranych impulsów. Na przykład, zgadzamy się, że serwosilnik dokona jednej rewolucji co 10.000 impulsów. Jeśli sterownik PLC wyśle 10 000 impulsów w ciągu jednej minuty, serwosilnik wykona jeden obrót z prędkością 1r/min. Jeśli wysyła 10 000 impulsów w ciągu jednej sekundy, serwosilnik wykona jeden obrót z prędkością 60r/min.
Dlatego sterownik PLC steruje serwosilnikiem, kontrolując wysyłane impulsy. Jest to najczęstszy sposób fizycznego wysyłania impulsów, czyli przy użyciu wyjścia tranzystorowego sterownika PLC. Ogólnie rzecz biorąc, low-end sterowniki PLC używają tej metody. W wysokiej klasy sterowniku PLC liczba i częstotliwość impulsów są przesyłane do serwonapędu poprzez komunikację, takich jak Profibus-DP CANopen, MECHATROLINK-II, EtherCAT i tak dalej. Te dwie metody są po prostu różne w kanałach realizacji, istota jest taka sama i to samo dotyczy naszego programowania. To jest to, co chcę wam powiedzieć, nauczyć się zasad, uczyć się przez analogię, a nie uczyć się dla dobra uczenia się.
W przypadku pisania programów różnica ta jest bardzo duża. Japoński sterownik PLC przyjmuje metodę instrukcji, podczas gdy europejski sterownik PLC przyjmuje formę bloku funkcyjnego. Ale istota jest taka sama. Na przykład, aby sterować serwem do podjęcia bezwzględnego pozycjonowania, musimy kontrolować kanał wyjściowy PLC, liczbę impulsów, częstotliwość impulsów, czas przyspieszenia i zwalniania oraz konieczność poznania, kiedy serwonapęd jest ustawiony, czy osiągnie limit itp. Czekać. Bez względu na to, jaki rodzaj sterownika PLC, jest to nic innego jak kontrola tych fizycznych ilości i odczyt parametrów ruchu, ale różne metody implementacji PLC są różne.